Blog > Komentarze do wpisu
KSIĘGA DRUGA

                                       30

                              KSIĘGA DRUGA     

                                UPOMNIENIA

                   DO ŻYCIA WEWNĘTRZNEGO

                                SKŁANIAJĄCE 

                                  ROZDZAŁ 1                                                                                                                              

     1. Oto bowiem królestwo Boże pośród was jest1. - mówi Pan. Zwróć się całym sercem do Boga; porzuć ten biedny świat, a dusza twoja znajdzie odpoczynek.

     Ucz się przechodzić ponad rzeczami zewnętrznymi, poświęć się więcej wewnętrznym , a ujrzysz wchodzące do ciebie królestwo Boże.

     Bo królestwo Boże (to nie sprawa tego, co się je i pije,ale ) to sprawiedliwość, pokój i radość w Duchu Świętym2. A tego bezbożni nie znają.

    Przyjdzie do ciebie Chrystus i udzieli ci swojej pociechy, jeżeli Mu przygotujesz w sercu godne mieszkanie.

    Cała Jego chwała i ozdoba jest wewnątrz3; w nim On sobie upodobał.

    Nawiedza On często człowieka wewnętrznego, rozmawia z nim słodko, pociesza, obdarza wielkim pokojem i przedziwną zażyłością.

    2. A więc przygotuj, duszo wierna, serce swe dla tego Oblubieńca, aby raczył do ciebie przyjść i u ciebie zamieszkać.

    Powiedział bowiem: Jeśli mnie kto miłuje, będzie zachowywał moją naukę, a Ojciec mój umiłuje go, i przyjdziemy do niego, i będziemy w nim przebywać4.

    Zrób więc miejsce Chrystusowi, bogaty jesteś i nic ci więcej nie trzeba. On cię we wszystko zaopatrzy, o wszystko się postara, abyś nie musiał w ludziach pokładać nadziei.

    Ludzie są zmienni i prędko zawodzą, Chrystus zaś trwa na wieki i wspiera wytrwale do końca.

    3. Nie trzeba wiązać wielkiej ufności z ułomnym i śmiertelnym człowiekiem, choćby byłby ci nawet pomocny i drogi twemu sercu; nie należy też nazbyt się smucić, jeżeli niekiedy stanie przeciw tobie jako twój przeciwnik.

    Ci, co dziś są z tobą, jutro mogą być przeciwko tobie, i odwrotnie; ludzie często jak wiatr się zmieniają.

    Złóż w Bogu całą nadzieję; niech On ci będzie tym, którego się boisz i którego kochasz; On za ciebie odpowie i da ci zawsze najlepsze.

    Nie mamy tutaj trwałego miasta5; gdziekolwiek będziesz, pozostaniesz obcym i pielgrzymem; nie zaznasz też nigdzie spokoju, jeżeli nie złączysz się ściśle z Chrystusem.

    4. Dlaczego się rozglądasz wokoło, skoro nie tutaj miejsce twego spoczynku? Mieszkanie twoje powinno być w niebie, a na sprawy ziemskie tak masz spoglądać, jakbyś był tylko w przechodzie.

    Wszystko przemija i ty przeminiesz.

    Bacz, abyś się do czegoś nie przywiązał, nie uwikłał i nie zginął.

    Niechaj myśl twoja trwa przed Najwyższym, wznoś nieustannie modły do Chrystusa.

    Skoro nie umiesz rozmyślać o rzeczach wzniosłych i niebieskich, zatrzymaj się przy męce Chrystusa i rad się zatapiaj w Jego świętych ranach.

    Zwróciwszy się z pobożnością do ran i bezcennych stygmatów Jezusa, poczujesz w strapieniu wielkie wzmocnienie; niewiele się przejmiesz wzgardą ludzką i łatwo zniesiesz obelgi.

    5. Chrystus był także na tym świecie wzgardzony od ludzi, a w największej niedoli, wśród zniewag i męki, opuścili Go nawet bliscy i przyjaciele.

    On przyjął z pokorą cierpienie i wzgardę , a ty się ośmielasz uskarżać?

    Chrystus miał przeciwników i oszczerców, a ty chcesz mieć wszystkich przyjaciółmi i dobroczyńcami?

    Za co ma być nagrodzona twoja cierpliwość, gdy nie doznasz żadnej przeciwności?

    Jeżeli nie chcesz cierpieć, jakże możesz być przyjacielem Chrystusa?

    Chcesz z Chrystusem królować? - cierp z Nim i dla Niego.

    6. Gdybyś raz doskonale wniknął we wnętrze Jezusowe i pojął choć trochę Jego płomienną miłość, nie dbałbyś już wcale o własną korzyść lub szkodę; cieszyłbyś się raczej z każdej doznanej przykrości, gdyż miłość Jezusa uczy człowieka przechodzić ponad sobą.

    Miłośnik Jezusa i prawdy, człowiek prawdziwie wewnętrzny i wolny od nieuporządkowanych uczuć może się łatwo zwracać do Boga, a wzniósłszy się w duchu nad siebie samego, odpoczywać w błogim spokoju.

   7. Kto ocenia każdą rzecz według tego, jaką jest w istocie, nie kierując się tym , co inni  o niej mówią i za co ją uważają, ten jest naprawdę mądry, a nauka jego bardziej pochodzi od Boga aniżeli ludzi.

   Kto umie postępować według światła wewnętrznego i uniezależnia się od rzeczy zewnętrznych, ten nie szuka miejsca ani nie czeka pory, aby się oddać pobożnym ćwiczeniom.

   Człowiek wewnętrzny skupia się szybko, bo nigdy cały nie wylewa się na zewnątrz.

   Nie przeszkadza mu ani zewnętrzna praca, ani czasowo konieczne zajęcie, lecz cokolwiek go spotka, umie to wykorzystać.

   Kto jest wewnętrznie dobrze usposobionyi uporządkowany, nie zważa na dziwne i przewrotne ludzkie postępki.

   Człowiek znajduje tyle przeszkód i roztargnień , ile ich sam w siebie wchłania.

   8. Gdybyś był prawy i czystego serca, wszystko by się obracało ku twemu dobru i doskonałości.

   Jeszcze sobie zupełnie nie umarłeś i nie oderwałeś serca od spraw niepotrzebnych, dlatego wiele ci się nie podoba i wiele rzeczy cię trwoży.

   Nic tak nie plami i nie kala serca jak nieczysta miłość stworzeń.

   Jeżeli odrzucisz pociechy zewnętrzne, będziesz się mógł zatapiać w rozmyślaniu o rzeczach niebieskich i często radować się w duszy.

1 Łk 17,21 (BT).

2 Rz 14,17 (BT)

3 Ps 44,14.

4 J 14,23 (BT)

5 Hbr 13,14 (BT).

środa, 09 lutego 2005, leanda
TrackBack
TrackBack w tym blogu jest moderowany. TrackBack URL do wpisu: